Yazı tipiyle savaşmadan vurgu

textbf, textit, emph, sabit genişlikli yazı ve emph'in neden sabit italiklerden daha iyi iç içe geçtiği.

Yazı tipiyle savaşmadan vurgu

LaTeX’te vurgu, her biri etkilenen metni süslü parantezli bir argüman olarak alan küçük bir komut kümesinden gelir. LaTeX, çoğu kelime işlemcinin birleştirdiği iki fikri birbirinden ayırır: belirli bir yazı tipi uygulamak ve bir metin parçasını vurgulu olarak işaretlemek. Hangi komutun hangisini yaptığını bilmek, stiller değiştiğinde belgelerin tutarlı kalmasını sağlar.

\textbf{bold}
\textit{italic}
\emph{emphasis} % preferred in running text
\underline{avoid} % rarely used in body text
\texttt{monospace}
\textsc{Small Caps}

Komutlar

\textbf kalın yazar; güçlü vurgu ve tanımlardaki madde başları için standart biçimdir. \textit doğrudan italik dizer. \texttt sabit genişlikli daktilo yazı tipine geçer; akan metinde dosya adları, komutlar ve kod tanımlayıcıları için gelenek budur. \textsc küçük büyük harfleri (small caps) dizer; kaynakçalardaki yazar adlarında ve aksi hâlde satırda baskın çıkacak kısaltmalarda yaygındır.

\underline vardır ama örnekteki yorumu hak eder. Altını çizmek, italiğin yerine geçen daktilo çağı kalıntısıdır ve LaTeX’te mekanik bir sorunu da vardır: altı çizili metin bir kutuya yerleştirilir, bu yüzden satırlar arasında bölünemez ve uzun altı çizili bir ifade kenar boşluğuna taşar. Basılı tipografide altı çizgiyle yapılan işi italikler görür.

Komutlar iç içe geçebilir, bu yüzden \textbf{\textit{bold italic}} yazı tipi bu stili sunuyorsa ikisini birleştirir.

Neden \emph

\emph görünümü değil anlamı işaretler: “bunu vurgula” der ve nasıl yapılacağına bağlamın karar vermesine izin verir. Dik metinde italik basar. Zaten italik olan metnin içinde dik harfe döner, böylece vurgunun içindeki vurgu görünür kalır. İtalik metnin içine sabit yazılmış bir \textit ise italik kalır ve iç vurgu kaybolur. Niyeti işaretlemenin bir yararı da sonradan çıkar. Bir sınıf ya da paket, vurgunun nasıl görüneceğini belgenin her yerinde değişiklik yapmadan tek bir yerden yeniden tanımlayabilir.

Pratik kural: akan düzyazıdaki vurgu için \emph kullanın, \textit komutunu ise bağlamdan bağımsız olarak geleneksel olarak italik yazılan şeylere, yani kitap adlarına, yabancı ifadelere ve tür adlarına saklayın.

Sınırlar ve alışkanlıklar

Bunların hepsi metin kipi komutlarıdır ve formüllerin içinde sorun çıkarır. Kalın matematik simgeleri için \mathbf veya \boldsymbol gerekir; bunlar vektörler ve kalın semboller dersinde anlatılıyor. Vurguları üst üste yığmaktan kaçının, çünkü her şey kalın olduğunda hiçbir şey öne çıkmaz. Başlıkları elle kalın yapmak yerine \section gibi yapısal komutlarla kurun; yapı içindekiler tablosunu ve PDF yer imlerini de besler. Daha büyük ve daha küçük yazı dersi aynı savı yazı boyutları için ileri sürer.

Yazı ve biçim bölümüne geri dön