Kayan nesneler gerçekte nereye iner
htbp, zorla “burada” demek neden çoğu zaman işe yaramaz, ortamı metne yaklaştırmak.
Kayan nesneler gerçekte nereye iner
LaTeX’te şekiller ve tablolar kayan nesnedir (float). Bu, kaynağınızdaki kodun konumunun bir talimat değil, bir öneri olduğu anlamına gelir. LaTeX, sayfaları dengeli doldurmak, yarı boş sayfalardan kaçınmak ve bir sayfanın ne kadarının görsellerden oluşabileceği gibi tipografik sınırlara uymak için kayan nesneleri yerinden oynatır. Kelime işlemciden gelenler için en büyük kültür şoku budur; yerleşim sistemini anlamak, onunla uğraşarak harcayacağınız saatleri kurtarır.
htbp ne anlama gelir
Her kayan nesne ortamı, LaTeX’in nesneyi nereye koyabileceğini sıralayan isteğe bağlı bir argüman alır:
\begin{figure}[htbp] % here, top, bottom, page of floatsHer harf bir izindir. h, kayan nesnenin “burada”, yani kodun metinde göründüğü noktada durmasına izin verir. t sayfanın üstüne, b sayfanın altına izin verir; p ise yalnızca şekil ve tablolardan oluşan, kayan nesnelere ayrılmış bir sayfaya izin verir. LaTeX, oluşturduğu her sayfa için bunları kabaca bu sırayla değerlendirir ve boşluk ile sayfa dengesine ilişkin iç kurallarını sağlayan ilk yerleşimi seçer. Harfler sıralı birer istek değil, birer seçenek tanır; bu yüzden dördünü birden yazmak, LaTeX’e kayan nesneyi yakın ve makul bir yere koyması için en geniş alanı verir. Argümanı hiç yazmazsanız varsayılan, h içermeyen [tbp] olur. Sade bir şeklin sık sık sonraki sayfanın üstüne atlamasının nedeni budur.
“Burada” demeyi zorlamak neden ters teper
Tek başına [h] yazmak bariz çözüm gibi görünür, ama genellikle durumu kötüleştirir. Kayan nesne geçerli sayfada kalan alana sığmıyorsa ve verdiğiniz tek izin h ise, LaTeX onu bu sayfaya koyamaz, kurallara uygun biçimde başka bir sayfaya da koyamaz. Bu yüzden h iznini sağlayacak bir yer beklerken nesneyi sayfa sayfa ileri taşır. Kayan nesneler sıralarını da korumak zorundadır; dolayısıyla sonraki her şekil, takılı kalan şeklin arkasında kuyruğa girer ve yığının tamamı çoğu zaman bölümün sonunda boşalır. [h!] gibi bir ünlem eklemek LaTeX’e bazı boşluk kurallarını gevşetmesini söyler, ama var olmayan yeri yaratamaz.
Gerçekten işe yarayan alışkanlıklar
Birincisi, varsayılan olarak [htbp] kullanın ve taslak aşamasında piksel düzeyinde kusursuz yerleşim isteğinden vazgeçin; çünkü eklediğiniz ya da sildiğiniz her paragraf sayfaları zaten yeniden karıştırır. İkincisi, şekil ortamını kaynakta ona ilk atıf yapan paragrafın yanına koyun. LaTeX kayan nesne için bir yer aramaya o noktadan ileriye doğru başlar; bir kayan nesne sonraya kayabilir ama kodunun bulunduğu yerden asla daha öne çıkamaz. Üçüncüsü, metninizde şekillere numarayla atıf yapın, örneğin “Şekil 3 işlem hattını gösterir” deyin, asla “aşağıdaki şekil” demeyin. Böylece kayan nesne nereye inerse insin metin doğru kalır.
Bir kayan nesne yine de kabul edilemez bir yere düşüyorsa, kayan nesne engelleri ve [H] yerleşimi dahil daha güçlü araçlar vardır; bunlar bölümden kaçan şekil yazısında anlatılır. Bunlara taslak sırasında değil, metin oturduktan sonra, yazımın sonunda başvurun.