Sayfa sonunu zorlayın ya da reddedin
newpage, clearpage, yumuşak pagebreak, nopagebreak.
Sayfa sonunu zorlayın ya da reddedin
Sayfaların nerede biteceğine LaTeX karar verir. Çoğu zaman iyi karar verir, ama bazen onu geçersiz kılmanız gerekir: bir bölüm başlığı sayfanın dibinde yalnız kalır, bir tablo bir satır geç düşer ya da bir raporun her bölümünün yeni bir sayfada başlamasını istersiniz. LaTeX bunun için sert bir emirden kibar bir öneriye uzanan küçük bir komut kümesi verir.
\newpage % end page\clearpage % end page + flush floats\cleardoublepage\pagebreak[3] % soft request\nopagebreakSert sayfa sonları
\newpage geçerli sayfayı hemen bitirir ve yenisini başlatır. En kaba araçtır ve taslak yazarken en çok kullanacağınız da odur.
\clearpage aynı şeyi yapar, ama önce bekleyen tüm kayan nesneleri boşaltır. LaTeX’te şekiller ve tablolar kayan nesnedir: algoritma nerede yer bulursa oraya, bazen yazdığınız yerden sayfalar sonrasına kayarlar. \clearpage, şimdiye dek kuyruğa alınmış her kayan nesneyi devam etmeden önce sayfaya yerleşmeye zorlar; bu yüzden bir bölümün sonunda ya da geride oyalanan nesne istemediğiniz bir bölümün öncesinde doğru komuttur. Şekiller belgenizin sonunda yığılıyormuş gibi görünüyorsa iyi yerleştirilmiş bir \clearpage çoğunlukla çaredir; tüm hikâye için şekiller neden yer değiştirir dersine bakın.
\cleardoublepage çift taraflı belgelerde bir adım daha ileri gider: kayan nesneleri boşalttıktan sonra gerekirse boş bir sol sayfa ekleyerek bir sonraki sayfanın sağ (tek) sayfa olmasını sağlar. Kitap bölümleri geleneksel olarak sağ sayfada açılır ve book sınıfı bunu her \chapter için sizin yerinize çağırır.
Yumuşak istekler
\pagebreak[n] emretmez, rica eder. 0 ile 4 arasındaki isteğe bağlı sayı, ricanın ne kadar güçlü olduğunu belirtir: \pagebreak[1] “burada bir sayfa sonu güzel olur” demektir, \pagebreak[4] ise “burada kes, nokta” demektir. Ara değerler, LaTeX’in dileğinizi kendi aralık değerlendirmesiyle tartmasına izin verir; bu da çoğu zaman sert bir \newpageden daha iyi görünen sayfalar üretir, çünkü \pagebreak içeriği boşluk bırakmak yerine sayfayı dolduracak şekilde gerer.
\nopagebreak ise ters bir istektir: o noktada sayfa sonu olmasını engeller. Bir başlığın hemen ardından ya da girişiyle birlikte kalmasını istediğiniz kısa bir listenin öncesinde yararlıdır. \pagebreak gibi 0 ile 4 arasında isteğe bağlı bir güç alır.
Bunlara ne zaman başvurmalı
Sık yapılan hata, düzeni düzeltmek için taslağın her yerine \newpage serpiştirmek ve metin büyüdükçe her düzeltmenin yanlış hale gelmesini izlemektir. Sayfa sonları kendilerinden önceki her şeye bağlıdır; bu yüzden bugün kusursuz görünen elle konmuş bir sonuç, bir sonraki gözden geçirmenizden sonra yarı boş bir sayfa bırakabilir. Akıllıca iş akışı, önce belgenin tamamını yazmak ve sayfa sonlarını yalnızca son geçişte eklemektir; tam konumun pazarlığa açık olduğu her yerde sert komutlar yerine yumuşak \pagebreak[3] komutunu tercih edin.