Modele sembol tablonuzu verin
Değişkenler sabit kalsın diye makrolar ve kısa bir gösterim listesi.
Modele sembol tablonuzu verin
Bir modelden matematiksel metin yazmasını ya da düzeltmesini isteyin: düzyazı genellikle sorunsuz gelir, gösterim ise kayar. \vect{x} olarak yazdığınız vektör bir paragrafta \mathbf{x}, bir başkasında \vec{x} olarak döner. \E[X] yazdığınız beklenen değer \mathbb{E}(X) olarak geri gelir. Her biçim derlenir, yani hiçbir hata çıkmaz. Tutarsızlık ancak okuyucu aynı nesnenin üç farklı biçimde yazıldığını fark ettiğinde ortaya çıkar. Model, var olan bütün gösterim geleneklerini görmüştür ve talimat verilmezse hepsinden rastgele örnek alır. Kendi gösteriminizi ona açıkça verin.
Makrolar gösterimi zorunlu kılınabilir hale getirir
Bunun temeli yapay zekâdan bağımsızdır ve zaten yapmaya değer: yinelenen her sembolü bir makro üzerinden geçirin; böylece kaynakta ham \boldsymbol{x} yerine \vect{x} yazar. Bu, her kavrama tek bir ad verir, tek bir tanımı düzenleyerek bütün makalenin biçimini değiştirmenizi sağlar ve modele yeni biçimler uydurmak yerine bağlı kalabileceği küçük bir sözlük sunar. Makro tanımlama Özel komutlar dersinde anlatılıyor.
İsteme neleri yapıştırmalı
Asıl isteğinizin yanına kısa bir gösterim bloğu ekleyin: makro tanımları ve her satırda ne işe yaradığını söyleyen bir yorum.
% vectors: bold italic \vect{x}% matrices: bold upright \mat{A}% expectation: \E{X}Ardından kısıtı doğrudan belirtin: “Bu kavramlar için yalnızca bu makroları kullanın. Listelenen hiçbir şey için yeni gösterim getirmeyin; listede olmayan bir sembole ihtiyacınız olursa uydurmak yerine bunu söyleyin.” Modeller, belirsiz bir “üslubuma uy” talimatından çok daha iyi biçimde somut ve denetlenebilir talimatlara uyar. Tam bir makale için bloğu, güncel kalması ve yapıştırmaya hazır durması için ön bölümün yakınında kısa bir gösterim yorumu olarak tutun.
Mekanik olarak doğrulayın
Makro katmanı denetimi ucuzlaştırır. Her vektörün \vect{...} olması gerekiyorsa, model çıktısındaki ham \mathbf{ ya da \vec{ bir ihlaldir ve matematiği yeniden okumak yerine metin araması ile bulunabilir. Bu aramayı yapıştırdığınız her şeyin üzerinde çalıştırın, geride kalanları düzeltin; makaleye modelin yardımıyla kaç düzenleme girerse girsin gösterim tutarlı kalır.
Oleafly içinde
Oleafly’deki asistan, makrolarınızın bulunduğu ön bölüm de dahil proje dosyalarını okur; bu yüzden tanımlı komutları genellikle söylemenize gerek kalmadan fark eder. Yine de açık talimat işe yarar: bir makronun var olduğunu görmek, bunun zorunlu olduğunun söylenmesinden daha zayıf bir sinyaldir. İsteğinize bir satır ekleyin (“ön bölümdeki gösterim makrolarını kullan”) ve değişikliği önizlemek için satır içi düzenlemeyi kullanın ya da sohbetteki araç eylemlerini gözden geçirmek için Onay iste modunu seçin. Böylece kaymalar kaynağınıza girmez.